การลงทุนทางเลือกมักมีความเสี่ยงที่แตกต่างจากการลงทุนแบบดั้งเดิมที่ไม่ใช้เลเวอเรจ ความเสี่ยงเพิ่มเติมเหล่านี้เกิดจากหลายปัจจัย เช่น ขาดความโปร่งใส สภาพคล่องต่ำรวมถึงข้อจำกัดในการไถ่ถอนและผลกระทบต่อผลการดำเนินงาน ความซับซ้อนของตำแหน่งและกลยุทธ์ที่ใช้ การใช้ตราสารอนุพันธ์ การใช้หลักทรัพย์ที่มีการปรับมูลค่าตามราคาตลาด การใช้เลเวอเรจ ความหลากหลายของกลยุทธ์และความเชี่ยวชาญของผู้จัดการ และผลกระทบด้านลบจากช่วงขาดทุนที่ยาวนาน (เช่น ในกรณีของ private equity)

ในทางทฤษฎี ผลตอบแทนจากการลงทุนทางเลือกควรได้รับการปรับให้สอดคล้องกับความเสี่ยงเหล่านี้ แม้ว่าในทางปฏิบัติอาจทำได้ยาก อย่างไรก็ตาม การประเมินผลตอบแทน (หรือผลตอบแทนที่คาดหวัง) โดยไม่พิจารณาความเสี่ยงเพิ่มเติมเหล่านี้อาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้

Sharpe Ratio

หนึ่งในมาตรวัดผลตอบแทนที่ปรับตามความเสี่ยงที่ใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับการลงทุนทางเลือกคือ Sharpe ratio ซึ่งคำนวณจากผลตอบแทนต่อหนึ่งหน่วยของความเสี่ยง อย่างไรก็ตาม ปัญหาหลักของการใช้สถิตินี้คือ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานอาจไม่ใช่มาตรวัดความเสี่ยงที่เหมาะสม เนื่องจากผลตอบแทนของการลงทุนทางเลือกอาจไม่ได้มีการกระจายตัวแบบปกติ เมื่อความเบ้ของผลตอบแทนแตกต่างจากศูนย์อย่างมีนัยสำคัญ หรือความนูนมีค่าต่างไปจากสามอย่างมีนัยสำคัญ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานจะไม่ใช่มาตรวัดความเสี่ยงที่เหมาะสมที่สุด ดังนั้น Sharpe ratio จึงไม่ใช่มาตรวัดผลตอบแทนที่ปรับตามความเสี่ยงที่เหมาะสมที่สุด

Sortino Ratio

นักวิเคราะห์บางคนจึงนิยมใช้ Sortino ratio แทน Sharpe ratio โดย Sortino ratio ใช้ค่าเบี่ยงเบนด้านลบแทนค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ซึ่งพิจารณาเฉพาะค่าเบี่ยงเบนที่ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย (หรือค่าที่คาดหวัง) ใน Sharpe ratio ข้อจำกัดของทั้ง Sharpe ratio และ Sortino ratio คือไม่ได้คำนึงถึงประโยชน์ด้านการกระจายความเสี่ยงที่เกิดจากสหสัมพันธ์ต่ำกับผลตอบแทนของการลงทุนแบบดั้งเดิม

Treynor Ratio

Treynor ratio ใช้เบต้า (ซึ่งเป็นมาตรวัดความเสี่ยงเชิงระบบที่อิงกับผลตอบแทน) เป็นตัวหาร เบต้าที่ต่ำกว่า (ซึ่งเกิดจากความสัมพันธ์ที่ต่ำของผลตอบแทนกับสินทรัพย์แบบดั้งเดิม) จะส่งผลให้ Treynor ratio สูงขึ้น Sharpe ratio, Sortino ratio หรือ Treynor ratio ที่สูงกว่าบ่งชี้ถึงผลตอบแทนส่วนเกินที่สูงกว่าต่อหนึ่งหน่วยของความเสี่ยงที่รับ

Calmar Ratio

Calmar ratio มีความซับซ้อนในการคำนวณน้อยกว่า โดยคำนวณจากผลตอบแทนรวมเฉลี่ยต่อปีหารด้วยการขาดทุนสูงสุด (การลดลงของมูลค่าจากจุดสูงสุดถึงต่ำสุด) ค่าที่สูงกว่าเป็นที่ต้องการ เนื่องจากเป็นการวัดผลตอบแทนเทียบกับความเสี่ยงเช่นกัน

ค่าความสัมพันธ์ที่ต่ำระหว่างผลตอบแทนของการลงทุนทางเลือกในพอร์ตการลงทุนเป็นที่ต้องการมากกว่าค่าความสัมพันธ์ที่สูง เนื่องจากประโยชน์ด้านการกระจายความเสี่ยง อย่างไรก็ตาม ในช่วงวิกฤตการเงิน ค่าความสัมพันธ์เหล่านี้ รวมถึงค่าความสัมพันธ์กับผลตอบแทนของการลงทุนแบบดั้งเดิม มักเพิ่มขึ้นเข้าใกล้หนึ่ง (นั่นคือ ในช่วงเวลาดังกล่าว ราคาสินทรัพย์ทั้งหมดมักลดลงพร้อมกัน)

สำหรับการประเมินผลการดำเนินงานของ private capital และอสังหาริมทรัพย์ ทั้งสองประเภทมักมีลักษณะของกระแสเงินสดเข้าและออกตลอดอายุการลงทุน และเงินสดที่คืนให้นักลงทุนในช่วงเวลาต่างๆ ตลอดอายุการลงทุน หนึ่งในมาตรวัดความสำเร็จของการลงทุนคือ อัตราทวีคูณของเงินลงทุน (multiple of invested capital หรือ money multiple) ซึ่งเป็นอัตราส่วนของเงินทุนทั้งหมดที่คืนบวกกับมูลค่าของสินทรัพย์ที่เหลืออยู่ ต่อเงินทุนทั้งหมดที่จ่ายไปตลอดอายุการลงทุน อย่างไรก็ตาม มาตรวัดนี้ไม่ได้พิจารณาจังหวะเวลาของกระแสเงินสดเข้าและออก ซึ่งอาจส่งผลต่อผลตอบแทนรายปีของเงินทุนที่ลงทุนไป

Internal Rate of Return

ด้วยเหตุนี้ Internal Rate of Return (IRR) จึงมักถูกใช้เป็นมาตรวัดผลการดำเนินงานสำหรับการลงทุนใน private equity และอสังหาริมทรัพย์ การเปรียบเทียบการลงทุนโดยใช้ IRR ต้องอาศัยข้อสมมติเฉพาะเกี่ยวกับต้นทุนของเงินทุนที่ลงทุนและผลตอบแทนที่สามารถได้รับจากการจ่ายเงินปันผล

สำหรับกองทุนที่ลงทุนใน private equity หรืออสังหาริมทรัพย์ที่มีการทยอยลงทุนในช่วงเวลาหนึ่ง หากคำนวณผลตอบแทนจากเงินทุนที่ระบุไว้ จะเกิดผลกระทบด้านลบต่อผลตอบแทนที่คำนวณได้ โดยทั่วไป การลงทุนมักทำในช่วงเวลาหนึ่งและผลตอบแทนจะทยอยเกิดขึ้นในช่วงเวลาถัดไป ส่งผลให้เกิดรูปแบบของผลตอบแทนที่ค่อนข้างต่ำในช่วงต้นของอายุกองทุนและค่อนข้างสูงในช่วงท้าย ในกรณีของกองทุนอสังหาริมทรัพย์ การปรับปรุงอสังหาริมทรัพย์ที่มีนัยสำคัญหลังการซื้อกิจการอาจเพิ่มรูปแบบของผลตอบแทนจากการลงทุนนี้

สรุป

เนื่องจากความผันผวนของกระแสเงินสดตลอดอายุของกองทุนและความสำคัญของการตัดสินใจด้านการบริหารในเรื่องจังหวะเวลาและขนาดของกระแสเงินสดหลังหักภาษี IRR ตลอดอายุของกองทุนจึงเป็นอัตราส่วนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผลการดำเนินงานการลงทุนหลังหักภาษี